Het begin

Als tachtigjarige is het een groot waagstuk om een boek te gaan schrijven. Ik heb het gedaan. Corona hielp mij daarbij. Marja en ik gingen in die periode veel wandelen. Mijn oudste zoon raadde ons aan om per wandeling zeker 5000 stappen te doen. Maar wel in een stevig tempo. Ik kocht een notitieboek, waarin de datum kwam te staan en de plaats waar we wandelden. Meestal werden dat er ruim 6000, maar toen we een keer verdwaalden werden het ruim 16.000 stappen. Maar terug naar het schrijven van een boek. Mijn vader kon geweldig goed verhalen vertellen. Wij waren altijd de hoofdpersonen in die vertellingen. Hoe heerlijk was dat als je met een ballon de lucht in ging en dan landde in een oerwoud of op de Noordpool, achterna gezeten werd door een ijsbeer. Toen ik de Kweekschool gedaan had, stond ik opeens elke dag voor een volle klas kinderen die ik de hele dag bezig moest houden. Na een paar jaar introduceerde ik een wekelijkse vervolgverhaal. Elke vrijdagmiddag vertelde ik een zelfverzonnen verhaal. Dit bleek een groot succes te zijn. Het werd een half uur genieten en soms griezelen, Ouders vertelden tijdens 10 minuten gesprekken, dat hun kind na schooltijd het verhaal aan hun ook gingen vertellen. Zodra ik op de klok zag dat de bel bijna ging, verhoogde ik de spanning en als de bel dan klonk, stopte ik, onder groot protest van de klas. Als er wel eens wat 'wrijving' was tussen twee leerlingen en ik zag dat het goedmaken wat 'stroef' verliep, dan moesten ze op vrijdagmiddag in de hal gaan werken en dan maar geen verhaal horen. Men koos dan altijd voor het weer goedmaken. Sommige ouders vroegen in die tijd wel eens of ik er geen boek van kon maken. Ook toen ik later naar het Voortgezet Onderwijs ging, waren het de leerlingen die opperden, om de geschiedvertelling op te schrijven en er een boek van te maken. Maar onderwijs vergt enorm veel energie en ook al liep ik vaak met die gedachten rond, het was er nooit van gekomen. En toen werd ik 65 en moest het onderwijs verlaten. Pas toen ik 78 werd en ik zeeën van tijd kreeg door corona, ging ik er serieus over denken om een boek te schrijven. Na een jaar lag 'Vijf verloren jaren,1940|-1945' bij de drukker van Boek Scout. Ik hield alles in eigen beheer en had 50 boeken laten drukken, die ik zelf bij boekwinkels aanbood. Hoe dat oorlogsverhaal tot stand kwam, ga ik een volgende keer vertellen. Ik ben in 1943 geboren (met de helm), maar ik heb uiteraard geen directe herinneringen aan deze periode. Wel groeide ik op tussen familie, kennissen en vrienden die de oorlog wel bewust hadden meegemaakt. Hun verhalen had ik tijdens mijn Kweekschool tijd kort opgeschreven. Toen ik in de coronatijd plannen maakten om een boek te gaan schrijven, vond ik deze aantekeningen. Toen besloot ik een roman te schrijven, waarin de hoofdpersonen al deze gebeurtenissen mee zouden gaan maken. Een voorbeeld: een tante van mij woonde in Rotterdam toen de Duitsers in deze stad een zeer grote razzia gingen houden. Mijn oom verstopte zich in een dekenkist en toen er gebeld werd, rukte mijn tante de deur open en begon hysterisch te huilen en te schreeuwen. Ze riep voortdurend: "Wo ist mein Mann, wo haben sie ihm?" En dat herhaalde ze al huilende. De soldaten keken elkaar aan en gingen naar de buren om daar aan te bellen. In mijn roman laat ik dan de moeder van mijn hoofdpersoon roepen: "Wo ist mein Sohn, wo haben sie ihm?" Nog een voorbeeld: mijn schoonvader werd in Polen in een kamp gevangen gehouden. Hoe dat daar toeging, vertelde hij mij. Mijn hoofdpersoon laat ik dan ook in dat kamp verblijven en maakt dingen mee, die mijn schoonvader ook meegemaakt had. Deze roman heb ik zelf uitgebracht. Alleen het boek is door Boek Scout gedrukt. Ik denk er over na om hem nog eens uit te brengen, Maar nu nog even niet. Ik had 50 exemplaren gekocht en deze boeken persoonlijk bij boekwinkels aangeboden. Op enkele weggegeven exemplaren na, zijn ze allemaal verkocht. En na 'Vijf verloren jaren', ligt nu 'Een engel tussen slaven en slavinnen' in de winkel. Een heel andere roman. Ook weer geschiedenis. Daarover later. Mijn nieuwe roman werd weer een historische roman. En in het jaar dat de Regering en de Koning excuses aanboden voor ons slavernijverleden, wilde ik een boek schrijven over slavernij. Ik had twee mogelijkheden: de eerste was om een non-fictie boek te schrijven, waarin ik alle feiten chronologisch per hoofdstuk beschrijf over de slavernij. Of ik maak er een fictief verhaal van, waarin een hoofdpersoon te maken krijgt met de slavernij in een bepaalde periode. Alles wat hij meemaakte, wilde ik uiteraard verifiëren aan de werkelijkheid. Hiervoor werden vele boeken en artikelen onderzocht of mijn hoofdpersoon gebeurtenissen meemaakte, die in werkelijkheid gebeurd waren. Tijdens die speurtocht kwam ik een dominee tegen die een roepende in de woestijn was, en faliekant tegen slavernij. Deze dominee Smytegelt durfde vanaf de kansel te zeggen dat slavernij zonde was en absoluut verboden. Mijn hoofdpersoon deed belijdenis van het geloof bij deze dominee en toen hij genoodzaakt was, om op een slavenschip zijn geld te verdienen, kwam hij in tweestrijd: de slaven als pure handel te zien of ze als mensen te behandelen. Het werd een boek om tijdens het lezen, je even in een geheel andere tijd te voelen. Dit gebeurt mede door de jaartallen en de historische figuren die in elk hoofdstuk ook aanwezig zijn. Een probleem daarbij waren de woorden die nu niet meer gebruikt worden. Twee voorbeelden: rond 1700 sprak men niet van dokter of arts, maar van chirurgijn, en de hoofdpersoon Berend zei niet 'Jan en Alleman', maar 'Jan Alleman'. Ook dit napluizen, vergde veel tijd. Zo is mijn tweede roman 'Een engel tussen slaven en slavinnen' tot stand gekomen. Tenslotte nog een opmerking. Toen ik voor Lagere Schoolklassen stond, vertelde ik op vrijdagmiddag altijd een vervolgverhaal. Mijn wens was, om na het boek over slavernij, een echt jeugdboek te schrijven. Inmiddels ligt het manuscript klaar om opgestuurd te worden. Hoe dit boek (De Filatelist) tot stand is gekomen, zal op deze plek ook weer uitgelegd worden. Toen ik nog les gaf op de 'lagere school' vertelde ik op de vrijdagmiddag van drie uur tot half vier een vervolg verhaal. Zo'n verhaal kon wel een maand duren. In die tijd (1970-1990) spaarden heel veel kinderen op mijn school postzegels. Ze ruilden zegels op het schoolplein en na schooltijd gingen ze bij elkaar hun verzamelingen bekijken. Eén van de leerlingen had op een dag een hele mooie zegel uit Vaticaanstad gekregen van iemand die in het geheel geen interesse had in postzegels. Toen ontstond het verhaal over een hele zeldzame postzegel die heel veel waard was. Tijdens een tentoonstelling op school, over echt oude voorwerpen, werd ook deze zeer dure zegel ten toon gesteld. Tijdens die tentoonstelling werd de zegel gestolen. De hoofdpersoon ging met klasgenoten proberen uit te zoeken, wie deze zegel gestolen had. Uiteindelijk is hun dat dan ook gelukt. Dit verhaal wilde ik na 'Vijf verloren jaren' en 'Een engel tussen slaven en slavinnen' als jeugdboek uitgeven. Probleem was, dat er tegenwoordig bijna niemand meer postzegels spaart en dus geen interessant onderwerp voor de tegenwoordige jeugd is. Het verhaal begint dan ook dat de opa van de hoofdpersoon Dieder overlijdt en hem zijn hele collectie postzegels nalaat. Dieder vindt er in eerste instantie helemaal niets aan en wil deze verzameling niet hebben. Maar omdat zijn opa in een briefje schreef, dat hij het heel fijn zou vinden, als de albums in de familie zouden blijven, zwicht hij toch en krijgt zo een fantastische verzameling in zijn bezit. Opa was een rijk zakenman en had alle gestempelde en ongestempelde postzegels van Nederland in zijn bezit. Op één zeer zeldzame ongestempelde zegel na met Koning Willem III erop. Door toeval ontdekt Dieder deze zegel. En toen kon ik de spanning er in brengen door deze zegel te laten verdwijnen door diefstal. Uiteindelijk krijgt Dieder de zegel weer terug, door heel veel speurwerk en logisch nadenken, samen met een klasgenootje. Kortom, een spannend verhaal, dat door jeugdigen vanaf 11, 12 jaar zeker in de smaak zal vallen.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Het begin

Het begin